در جوامع انسانی، به ویژه در حوزه سیاست و امنیت، قدرت که با مفاهیم پایه ای چون بقای ارزش های حیاتی و حاکمیت پیوند دارد، از اهمیت حیاتی برخوردار است. قدرتی که با ویژگی هایی مانند «مشروعیت»، «نفوذ» و «کار آمدی» همراه باشد، اقتدار خوانده می شود. دولت - ملت ها همواره تلاش می کنند منابع و روش های تولید و بازتولید اقتدار خود در سطح ملی را حفظ نموده و گسترش دهند. اقتدار ملی کشورها قابل تقسیم به زیرمجموعه هایی در حوزه های سیاسی، اقتصادی، امنیتی، فرهنگی و اجتماعی و نیز علمی و فنآوری است و بدین سان اقتدار سیاسی بخشی از اقتدار ملی تلقی می گردد. به منظور ارائه الگوی راهبردی تحکیم و توسعه اقتدار سیاسی در جمهوری اسلامی ایران، ضمن شناخت ویژگی های سه گانه مشروعیت، نفوذ، کارآمدی و سطوح خارجی و داخلی با بهره گیری از روش های علمی، مورد مطالعه قرار گرفته است تا نسبت و سهم هر یک بر سطوح، ابعاد و ویژگی های اقتدار سیاسی به دست آید. سرانجام الگوی راهبردی مناسب برای تحکیم و توسعه اقتدار سیاسی جمهوری اسلامی ایران ارائه شده است.

اعتبار و اقتدار علم تجربی در عرصه اجتماع و سیاستگذاری عمومی، از بدو پیدایش آن در قرن هفدهم، با روندی شتابان در حال افزایش بوده است. امروز در سراسر جهان، حتی در کشورهای نه چندان توسعه یافته، نهاد علم و دانشمندان در شکل دهی سیاست های حوزه عمومی اقتدار قابل توجهی دارند. این مساله نگرانی هایی را، به ویژه در نظام های دموکراتیک، در باره مسوولیت های علم و دانشمندان پدید آورده است. آیا این اقتدار روزافزون مسوولیت های تازه ای هم برای علم به همراه دارد یا خیر؟ در این مقاله، پس از مرور مختصری بر سیر تحولاتی که سبب شد نهاد علم در جوامع امروزی از چنین اقتدار و اعتباری برخوردار باشد، در باره منشا جامعه شناختی اقتدار و سپس تمایز میان اقتدار نظری و عملی بحث خواهیم کرد. از این ادعا دفاع خواهد شد که تنها اقتدار نظری علم می تواند مشروع و معقول باشد، و قایل شدن اقتدار عملی برای علم موجه نیست. چنین اقتداری مسوولیت تازه ای برای دانشمند به همراه نباید داشته باشد. زیرا منصفانه نیست، با معیارها دموکراتیک سازگاری ندارد، و همچنین دانشمند را از تمرکز بر زمینه تخصص خود بازمی دارد و پیشرفت علم را کند و مسیر آن را منحرف می کند.

اقتدار دفاعی دارای مولفه های سخت افزاری، نرم افزاری، هوشمند و برترساز است. با توجه به این که امکان واکاوی تمام مولفه های اقتدار دفاعی در یک مقاله وجود ندارد در این پژوهش مولفه های قدرت موشکی و توان نهضتی به عنوان دو بال اقتدار دفاعی که منجر به اقتدار سیاسی می گردد مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی (پیمایشی) انجام شده و از نوع کاربردی است. روش جمع آوری اطلاعات، میدانی و کتابخانه ای بوده، و یافته ها با استفاده از روش های خبرگی تحلیل شده است. جامعه آماری بر اساس نظر خبرگان 991 نفر براورد، و با استفاده از فرمول کوکران، حجم نمونه 19 نفر تعیین شده است. هدف پژوهش بیان این نکته است که قدرت موشکی و توان نهضتی ضمن ایجاد اقتدار دفاعی هوشمند، باعث اقتدار سیاسی می شود. گفتگوها و روابط سیاسی بین کشورها چنانچه با پشتوانه اقتدار دفاعی همراه باشد، نتیجه آن برد برد است. نتایج پژوهش حکایت می کند که قدرت موشکی درونزا، باعث افزایش توان جنگ سخت، هیبریدی و دورایستا شده است. قدرت نهضتی مردمپایه و همگرا با گروه های جهادی مبارز، باعث افزایش توان جنگ سخت، نرم، هوشمند و هیبریدی به منظور تقابل با گروه های تکفیری تروریستی گردیده است. از طریق قدرت موشکی و توان نهضتی، تهدیدات امنیتی، منطقه ای و فرامنطقه ای خنثی می شود و به همین دلیل اقدار دفاعی همه جانبه ضمن خنثی کردن انواع تهدیدات سخت، نرم و هوشمند، باعث اقتدار سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران در سطح منطقه و جهان شده است.

از تحولات مهم دوره تیموریان رونق انواع هنر ها و پیدایش سبک های هنری بوده است. تیمور و جانشینانش با گرددآوری هنرمندان از مناطق مختلف در مرکز حکومتی خود و آنان را در جهت اهداف سیاسی و فرهنگی خویش به خدمت گرفتند. هنرمندان با بناهای کاخ های متعدد و تزئین آنها، اقتدار، عظمت و شکوه حکومت تیموریان را به نمایش گذاشتند. در عین حال هنرمندان مفرح بخش اوقات فراغت و روحیات سلاطین و درباریان حکومتی بودند. هنر ابزاری بود که سلاطین و رجال حکومتی با کمک آن بر اعتبار و شهرت خود می افزودند. بررسی نقش هنرمندان تیموری در تجلی ساختن اقتدار و کسب شهرت حکومت تیموری و فراهم نمودن محافل بزم تیموریان موضوع بحث این مقاله است که به روش تحلیلی و توصیفی، با بهره گیری از منابع تاریخی به تبیین آن پرداخته و در نتیجه نشان داده شده است که تیموریان چگونه از هنر جهت کسب شهرت و مشروعیت و اقتدار خود بهره گرفتند.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.